Christien en Batu


Schoolresultaten Batu

Hoge scores

Cadeautjes uitdelen


Blij en dankbaar

03. Wawunje Batulumayo

De jongen in de rechter bovenhoek van de openingspagina van de website van het Lejofonds is Wawunje Batulumayo. In Oeganda is je eerste naam de achternaam, de tweede de voornaam. Batulumayo hebben we afgekort tot Batu. Vorig jaar hebben we met behulp van het Lejofonds ervoor gezorgd dat hij als achtjarige jongen voor het eerst op de dovenafdeling van de Bishop Westschool onderwijs kon krijgen. Op de openingspagina zie je twee keer een afbeelding van Batu. Batu thuis in een isolement en Batu na een paar weken school. Duidelijke taal.

Bij het afscheid hebben we Batu en zijn ouders beloofd hen tijdens ons volgend verblijf thuis te bezoeken. Via Christien, een plaatselijk contactpersoon weten we dat Batu het ongelooflijk lang vindt duren. Eigenlijk heeft hij het geloof in een terugkeer van ons een beetje verloren.
Maar vandaag is het zover.

We gaan op bezoek bij Batu. Christien vergezelt ons. Batu woont ver de binnenlanden in. En dat betekent onvermijdelijk een flinke rit met de boda boda. Net als vorig jaar raken we elkaar kwijt omdat een van de boda bodarijders onderweg even een boodschap moet doen. Uiteindelijk komen we toch allemaal op de plaats van bestemming.

Het laatste stukje moeten we lopen. We lopen een smal pad af, gaan de hoek en dan zien we in de verte het kleine lemen huisje al liggen. Als Batu ons ontdekt, komt hij met een brede lach op zijn gezicht op ons afrennen. Hij wordt letterlijk met open armen ontvangen. Wat een heerlijk weerzien. De hele familie is thuis, vader, moeder met baby op de arm en nog een zusje en twee broertjes.

Na een hartelijke begroeting weet vader niet hoe snel hij Leo een map in de handen moet drukken met daarin de schoolresultaten van Batu. En die zijn fantastisch. Batu is de beste van de klas gebleken. De rekenresultaten zijn uitmuntend en goed voor een eerste prijs: een gekleurd potlood en een puntenslijper. Vader is zichtbaar trots.

Dan is het onze beurt. Egypt Air heeft ons extra bagage toegestaan. Een klein gedeelte komt hier terecht. Kleding wordt tevoorschijn gehaald.
Gekeken wordt welk kind welk kledingstuk past. Voor diegene is het bingo.
En iedereen wint. De ouders zijn overdonderd. Moeder dankt ons op de knieën, vader blijft handen schudden.

Tenslotte wacht Batu nog een verrassing: een voetbal. Vorig jaar kreeg hij bij het naar het internaat gaan ook een bal waar de andere internaatkinderen wel raad mee wisten. De bal was dan ook geen lang leven beschoren. Tot groot verdriet van Batu. Nu weet hij dat hij na het spelen de bal moet opbergen. Batu en bal zijn direct onafscheidelijk.

Voor ons is er nu tijd om de nieuwe stal voor de geit te bewonderen. De stal is een van de voorwaarden om een geit uit het project te krijgen. De geit zelf is niet aanwezig. Ze maakt een uitstapje naar de bok die elders onderdak heeft. De geit is belangrijk. Ze is een inkomstenbron voor het schoolgeld van Batu.

Veel te snel nemen we afscheid. De boda bodarijders wachten. De hele familie doet ons uitgeleide.

Het afscheid van Batu is niet voor lange duur. Volgende week wordt hij weer naar school gebracht voor een nieuw schooljaar. We begeleiden die dag twee andere dove jongen die voor het eerst naar dezelfde school gaan, mogelijk gemaakt door het project “Goat to Goat”. Natuurlijk gaan we dan ook even bij Batu langs. Misschien kunnen we samen even een balletje trappen.

Klik op de foto’s rechts voor een uitvergroting

Van Mambapoint tot La Rouche

De fotowedstrijd van Mambapoint is voorbij. De uitslag is bekend. Veel mensen hebben op het Lejofonds gestemd. Hartelijk dank daarvoor. Helaas was het niet genoeg voor een eerste plaats. Gelukkig was vooraf duidelijk dat de prijs naar een goed doel zou gaan. Het is de winnaar van harte gegund.

Vlak voor het einde van de wedstrijd kregen we een email met een reactie op de vorige wedstrijd van Mambapoint waaraan het Lejofonds heeft meegedaan. We citeren: “… Jammer dat jullie de wedstrijd niet hebben gewonnen maar zoals jullie zelf al aangeven: de extra aandacht is ook wat waard en kan indirect ook nog wel eens wat opleveren.
Zo ook in dit geval!
Een dezer dagen zal de stichting “Vrienden van La Rouche” een donatie van 1000 Euro op de rekening van jullie fonds overmaken. Wij vertrouwen er op dat jullie zorgen dat dit geld op de goede plek terecht komt…..”

De email is afkomstig van een van de leden van genoemde stichting.

La Rouche is een alias voor Jan Crins. Hij is,nu bijna een jaar geleden, na een kort ziekbed overleden. Enkele jaren geleden, van ziekte was toen uberhaubt nog geen sprake, heeft hij aan zijn vrienden gevraagd om, als er ooit iets met hem zou gebeuren, er voor te zorgen dat zijn nalatenschap aan goede doelen besteed zal worden. Hier is de Stichting Vrienden van La Rouche uit voortgekomen.

Geheel overeenkomstig de wens van Jan Crins wordt zijn nalatenschap besteed aan goede doelen. De Stichting Vrienden van La Rouche draagt hier zorg voor en heeft het Lejofonds dus uitgekozen als een van de goede doelen.

Het Lejofonds wil zeer zorgvuldig met deze donatie omgaan en deze zo goed mogelijk besteden in de geest van Jan Crins. Nadere informatie leert dat scholing een kernwoord is voor het besteden van deze donatie.

We zullen de Stichting Vrienden van La Rouche laten weten hoe het geld besteed is en dit ook op de weblog vermelden.

Familie met 2 gehandicapte kinderen


Dove jongen van 11 jaar


Oma met geestelijk gehandicapt kind


Weduwe met 5 kinderen

Weduwe met 6 kinderen

Gezin van leerkracht


Vroeg getrouwd

02. Project in praktijk

De stichting waarmee het Lejofonds het project “Goat to Goat” realiseert bestaat uit zes gehandicapte volwassenen. Met twee leden, Fred 1 en Fred 2, gaan we de binnenlanden in om een aantal families te bezoeken die een geit gekregen hebben.

Gelukkig geen boda boda vandaag maar een personenwagen. De chauffeur is erg bedreven in het ontwijken van de enorme gaten, kuilen en hobbels in en op de weg. Maar als we een soort karrepad inslaan, is er geen ontkomen meer aan. De bodemplaat van de auto schuurt en bonkt over de grond. Een paar maal moeten we uitstappen omdat anders een hobbel niet genomen kan worden. En dat blijkt zelfs een keertje onvoldoende. De auto komt vast te zitten, twee wielen op de grond, twee in de lucht. Slippende banden, stank van rubber. Mensen worden opgetrommeld om de auto te “verzetten”, wat uiteindelijk lukt.

Hoe verder we de binnenlanden ingaan, hoe groter de ogen van de mensen die ineens een auto zien langskomen op wat in Nederland een small wandelpaadje is.

Opvallend veel kinderen. Enthousiast zwaaiend en roepend: “He muzungu, he blanke! Dan is de weg versperd door een massa mensen. Er vindt een begrafenis plaats van een 15-jarige jongen. We verstoren de begrafenis en dat voelt vreemd.

Zes families bezoeken we uiteindelijk. En het is o zo terecht dat zij een geit krigen concluderen we.

Bij ons eerste bezoek treffen we opa en oma aan met hun zoon. De zoon is gescheiden en heeft vier kinderen bij zich, waaronder een grote dove jongen van 11 jaar en een geestelijk gehandicapt meisje van zeven jaar. Zij kan niet praten. Een dochter is gescheiden en opnieuw getrouwd. Haar man accepteert haar twee kinderen niet en die zijn nu bij opa en oma ondergebracht.
De omstandigheden waarin deze mensen leven is armzalig.

Hier is meer hulp nodig dan alleen het geven van een geit.
We besluiten dan ook dat de dove jongen op kosten van het Lejofonds naar het doveninternaat van de Bishop Westschool gaat.
Het meisje heeft ook speciaal onderwijs nodig. Daarvoor zoeken we een sponsor.

We bezoeken een weduwe met vijf kinderen. Ze heeft haar man en twee kinderen verloren.
We komen bij een vrouw met zes kinderen. Haar man is overleden aan aids toen ze in verwachting was.
Een moeder van 29 jaar heeft vijf kinderen waarvan de oudste 14 jaar is. Huiselijk geweld komt veel voor in Oeganda. Daardoor ontvluchten kinderen op jonge leeftijd het huis en raken vroeg getrouwd.

De plaatselijke school heeft een grote stal gebouwd waar een aantal geiten verblijven. Bok Fred is vervangen door een nieuwe bok.Van hieruit gaan de jonge geiten naar de gezinnen.
Een leerkracht van de school heeft kennis in het houden van geiten.
Hij fungeert als een klein “kenniscentrum” voor de families met een geit.

Het is een heftig dagje. We zijn onder de indruk van de omstandigheden van de bezochte families. Maar we zijn ook onder de indruk wat er binnen het project gepresteerd wordt.

Klik op de foto’s rechts voor een uitvergroting

het Lejofonds finalist fotowedstrijd!

We openen met “hot news”. Vandaag bereikt ons in Oeganda het bericht dat het Lejofonds finalist is geworden in de fotowedstrijd van Mambapoint

Het is weer stemmen geblazen. Wie de meeste stemmen krijgt wint.
Dus met zijn allen er even tegenaan. Hoort zegt het voort!
Stemmen kan hier tot en met woensdag 27 januari.

Key-gaaf


Een daalder waard





Katonole

Familie Katonole


Geit voor familie van Katonole


Oma met gedeelte van de 17 kinderen

01. Here we are again!

Rond vier uur ’s nachts kom je met ruim 100 kg bagage in Entebbe aan. Vanwege het goede doel staat Egypt Air extra bagage toe. Maar hoe kom je daarmee door de douane? Gewoon doorlopen dus. Op dit tijdstip wordt ons geen strobreed in de weg gelegd.

In Mukono worden we direct herkend door de juffrouw van ons eetcafé. Een stralende lach laat de witte tanden glinsteren. Welkom terug!

Plots stopt een boda bodarijder aan de overkant. Een breeduit lachende man komt op ons afgerend. Charles, onze plaatselijke contactpersoon van vorig jaar. Handen worden pompend geschud.
Good to see you again!

Voor de Bishop Westschool is het zomervakantie. Leraren en leerlingen zijn afwezig. Maar de juffrouw van de administratie is er. Een omhelzing volgt. En ineens staat daar de kolossale gestalte van de headmaster breed grijnzend voor onze neus. Hij pakt ons vast, Herma aan de ene kant en Leo aan de andere. Als gehoorzame kinderen lopen we aan zijn hand mee naar het kantoor. Hier praten we geanimeerd bij.

Plotselinge herkenning in de supermarkt, gevolgd door verbazing en enthousiasme. Bij vertrek vorig jaar was de caissière aan het eind van haar zwangerschap. Leo had een deal gesloten dat ze op zijn verjaardag zou bevallen. En nu blijkt dat ze woord heeft gehouden. Het nieuwe wereldwonder heet Jozef, in kringen van het Lejofonds geen onbekende naam.

Een bezoek aan het internetcafé voelt weer als vanouds: na een half uur internetten is er nog geen email geopend.

Bij ons favoriete restaurant wordt, zoals zo vaak een Engelse voetbalwedstrijd uitgezonden. Binnen is het stampvol. Ook op het terras staat een toestel. Om de kijkers te laten genieten, moeten de eters in het donker een vorkje zien te prikken.

We zijn weer terug in Oeganda en het voelt meteen zeer vetrouwd.

Door de jetlag is de volgende dag wat korter dan normaal.
De boda bodarijders voelen ons vandaag haarfijn aan en rijden rustig naar de Good Samaritanschool. We horen niet direct geitengemekker maar wel de stem van directeur Fred. Fred is wat meer ingetogen en valt ons niet direct om de hals, maar aan zijn brede grijnslach op zijn gezicht zien we dat we weer erg welkom zijn.

We zijn uiteraard benieuwd naar de geiten. Die staan achter de stal in een omheinde wei. Mooi, het gestuurde geld voor de omheining is dus inderdaad daarvoor besteed.

Dan is het tijd om cadeautjes uit te delen, fotoboekjes, briefpapier met logo en het grote zeildoek van ruim twee bij twee meter met het logo erop. Alles valt zeer in de smaak.

Directeur Fred geeft aan een programma op te zetten waarin we de gelegenheid krijgen het project to nu toe te evalueren en op bezoek te gaan bij de mensen die een geit gekregen hebben.

Er blijft voor ons tijd over de kleurrijke weekmarkt te bezoeken.

Woensdag hebben we een eerste gesprek gehad met onze counterpart. Daarin hebben we aangegeven welke evaluatiepunten we in de komende periode onder de loep willen nemen.

Daarna hebben we twee families bezocht die een geit gekregen hebben. Allereerst een gezin met een dove jongen, genaamd Katanole. Door een prachtige gift van mw.Truus de Boer uit Franeker kunnen we ervoor zorgen dat deze jongen met het nieuwe schooljaar (1 februari a.s.) dovenonderwijs gaat volgen op de Bishop Westschool. Katanole is een leuk ventje om te zien, een lekker boefje.

Het volgend bezoek hebben we als heftig ervaren. In een klein huisje woont oma, samen met kinderen en kleinkinderen, 17 in totaal. Opa is overleden, evenals de verschillende ouders van de kinderen. Prachtig dat door een geit hier wat steun gegeven kan worden.

Inmiddels hebben we een usb-key aangeschaft waardoor we permanent over internet beschikken en niet meer afhankelijk zijn van de plaatselijke internetcafés.

Zo ontdekten we dat Mambapoint onze foto van een w.c. in Oeganda genomineerd heeft. Een bijbehorend artikel van Leo Annyas is ook gepubliceerd.
Er valt dus weer wat te stemmen. Vanuit Oeganda een aansporing om dat te doen. Bij voorbaat hartelijk dank